wczorajszy dzień spędziłam z Robertem Doisneau

i Mikołajem, dzięki któremu wydarzało się wszystko, łącznie z wołaniem na rogu ulic Piotrkowskiej i Tymienieckiego - 'Ach, to w miłość, w miłość trzeba wierzyć!'. Wołanie to i wiele innych niczym zimny prysznic, niczym zimna kąpiel i czytanie Książki, która - pamiętaj - nie ma tylko początku i środka, ma też koniec, koniec szczególny. A jeśli nie szczególny, to może był to po prostu błąd. Ale zawsze mozna analisować.

Nagle wszystko zasypia w stagnacji i równie nagle (zimny prysznic) się budzi, nawet 120% różnicy, bo czasu zaczyna brakować, gdy oprócz zajęć znalezionych i wyszukanych pojawiają się całodzienne zajęcia narzucone, wymagające wysiłku umysłowego (ach! wysiłku, osiłku miły mój!). Przewijają się ostatnio u mnie dni stuprocentowofoto i przekonanie, ze świat Jest Chętny i Sam Pcha Ci Się w Ramiona. To jedno z tych przekonań, które muszą przyjsc same, ktorych nie da się przyjąc na słowo w przekonaniu bez przekonania.

Robert Doisneau pracował w Vogue, co było zaprzeczeniem wszystkiego co kochał i uosobieniem tego, czego nienawidził [nie lubił chłopak glamour i co tu teraz myśleć?], nocami za to wymykał się z przyjacielem na Montmartre i po wielu latach stagnacji i smutku zaczął żyć życiem włóczęgi, co uszczęśliwiło go i przypomniało Sens. Tak to z nim było, z tym czułym obserwatorem miłości i tęsknoty.

A mi się ostatnio każdej nocy śni, że nie zdałam matury z polskiego.